Sevgi çox vaxt kod asılılıqla qarışdırılır, xüsusilə münasibətlər “xilasetmə” ideyası üzərində qurulanda. Əsas fərq budur: həqiqi sevgi güc verir, kod asılılıq isə enerjini alır. Əgər partnyor üçün davamlı narahatlıq hiss edir, onun həyatını nəzarətdə saxlamağa çalışır, problemlərini öz üzərinə götürür və öz maraqlarını qurban verirsinizsə — bu, sevgi yox, tələ ola bilər.
Birinci əlamət: özünüzü onun əhvalına, uğuruna, hətta zərərli vərdişlərinə görə məsul hiss edirsiniz.
İkinci əlamət: özünə dəyər hissiniz onun sizə nə qədər ehtiyac duymasından və sizi necə qiymətləndirməsindən asılıdır.
Üçüncü əlamət: öz istəklərinizi unudursunuz, çünki bütün diqqətiniz onun ehtiyaclarına yönəlir.
Dördüncü əlamət: onun pis davranışlarına bəraət qazandırır, səbəbi seçimində yox, travmalarında axtarırsınız.
Beşinci əlamət: münasibət ağrı versə belə, onsuz onun məhv olacağından qorxursunuz.
Başqasını xilas etməyə çalışarkən özümüzü itirə bilərik. Sevgi isə iki bütöv insanın ittifaqıdır — hər kəs öz məsuliyyətini daşıyır, amma dəstəyə hazırdır.
Əgər bu sətirlərdə özünüzü gördünüzsə, sual sadədir: siz insanı sevirsiniz, yoxsa xilasedici rolunuzu? Dürüst cavab sağlam münasibətlərə aparan ilk addım ola bilər.
