“Möcüzələrdən yorulmaq” — müasir insanın adını qoya bilmədiyi, amma hər gün hiss etdiyi səssiz bir tükənmişlikdir. Bu yorğunluq səs-küylü deyil, dramatik görünmür, amma içəridən yavaş-yavaş boşaldır.
Bir vaxtlar möcüzə nadir idi. Gözlənilməz, qeyri-adi və yadda qalan bir hadisə idi. İndi isə möcüzə gündəlik istehlak obyektinə çevrilib. Sosial şəbəkələr, motivasiya nitqləri, “bir gecədə həyatını dəyiş”, “özünün ən yaxşı versiyası ol”, “uğur sənin haqqındır” mesajları insanı daimi gözlənti rejiminə salıb. Sanki adi həyat kifayət etmir, hər gün fərqli, parlaq, ilhamverici olmalıdır.
Paradoks ondadır ki, möcüzələr çoxaldıqca, insanın dözümlülüyü azalır. Çünki hər gün heyran qalmaq, hər gün motivasiyalı olmaq, hər gün inkişaf etdiyini sübut etmək böyük psixoloji yükdür. Bu yorğunluq fiziki deyil — bu, daim özünü izah etməkdən, daim “yetərincə yaxşıyam?” sualını daşımaqdan yaranır.
İnsan bəzən sadəcə adi olmaq istəyir. Sakit bir gün, məqsədsiz bir axşam, dəyişməyən bir səhər. Heç nə paylaşmadan yaşamaq, heç nə sübut etməmək, heç kimə ilham verməmək. Amma müasir ritm bunu zəiflik kimi təqdim edir. Dayanmaq geridə qalmaq sayılır, yavaşlamaq məğlubiyyət kimi qəbul olunur.
“Möcüzələrdən yorulmaq” həm də emosional həddin dolmasıdır. Sevinc də normadan artıq olduqda yorur, kədər də. Hər şey çox sürətli, çox parlaq, çox iddialıdır. İnsan artıq real həyatdan deyil, ona yüklənən gözləntilərdən bezir. Başqasının uğur hekayəsi onun daxili sükutunu pozur, başqasının xoşbəxtliyi öz həyatını yetərsiz göstərir.
Bəlkə də bu dövrün ən böyük cəsarəti budur:
yavaşlamaq,
böyük sözlərsiz yaşamaq,
hər gün dəyişməməyə icazə vermək.
Bəlkə də həqiqi möcüzə artıq yeni bir sıçrayış deyil, təzyiqsiz bir sakitlikdir. Çünki bəzən insanın ehtiyacı daha çox möcüzə yox, möcüzəsiz bir rahatlıqdır.
