Manikür bu gün sadəcə estetik detal deyil, özünə qayğının bir göstəricisidir. Baxımlı əllər insanın özünə münasibətindən xəbər verir. Amma bəziləri üçün bu qayğı tam əks formada üzə çıxır — dırnaqları dişləməklə. İlk baxışda sadəcə xoşagəlməz vərdiş kimi görünən dırnaq yemə (onixofagiya) əslində çox vaxt dərin psixoloji proseslərlə bağlıdır.
Psixoloqlar bildirir ki, bu vərdiş adətən uşaqlıq dövründə, xüsusilə 4–7 yaş aralığında formalaşır. Səbəb isə çox vaxt stress, güclü nəzarət, tələblərin çoxluğu və emosiyaları ifadə edə bilməməkdir. Uşaq qəzəbini, qorxusunu və narahatlığını sözlə ifadə edə bilmədikdə, gərginlik bədən vasitəsilə çıxış yolu tapır.
Əgər bu mərhələdə uşağa düzgün yanaşma olmazsa, vərdiş yetkinlik dövrünə qədər davam edə bilər. Böyüklərdə isə dırnaq yemə adətən xroniki stress, narahatlıq, perfektsionizm və ya daxili özünütənqidlə müşayiət olunur. İnsan sanki özünü “cəzalandırır” — çox vaxt bunu fərqində olmadan edir.
Bu vərdişin fiziki riskləri də az deyil: dırnaqlar bakteriya mənbəyidir, dəri zədələnir, iltihab və deformasiya yarana bilər. Psixoloji baxımdan isə bu davranış yüngül özünə zərər (self-harm) forması kimi qiymətləndirilir.
Mütəxəssislər bildirir ki, problemdən çıxış yolu qadağa və utandırma deyil. Əsas məsələ stresin mənbəyini tapmaq, vərdişi alternativ hərəkətlə əvəzləmək, rahatlama üsullarından istifadə etmək və lazım gələrsə psixoloq dəstəyi almaqdır. Hətta müntəzəm manikür belə bəzən bu dövrəni qırmağa kömək edir — çünki insan baxımlı əlləri qorumaq istəyir.
Dırnaq yemə sadəcə estetik problem deyil. Bu, bədənin “burada nəsə yolunda getmir” deyə verdiyi səssiz siqnaldır. Bu siqnalı oxumaq və səbəbi ilə işləmək mümkündür.
