Seriallara “aludəçilik” bəzən sadəcə vaxt keçirmək deyil, səssiz şəkildə təkliyə sürüklənmək deməkdir.
İlk baxışdan harmless görünür: axşam bir seriya, sonra “bir dənə də baxım”, ardınca isə gecənin necə keçdiyini hiss etmirsən. Amma problem məhz burada başlayır. Seriallar real ünsiyyəti əvəz etməyə başlayanda insan tədricən sosial əlaqələrdən uzaqlaşır. Beyin ekrandakı hekayələrlə emosional bağ qurur, amma bu bağ qarşılıqlı deyil — cavab vermir, səni eşitmir, səninlə münasibət qurmur.
Araşdırmalar göstərir ki, serialları ard-arda, fasiləsiz izləyən insanlar bunu çox vaxt qaçış vasitəsi kimi istifadə edirlər. Gündəlik stress, problemlər, boşluq hissi — hamısından müvəqqəti uzaqlaşmaq üçün. Serial bitəndə isə real həyat olduğu kimi qalır, bəzən isə daha da ağır hiss olunur. Nəticədə insan yenidən ekrana qayıdır və bu dövrə vərdişə, hətta asılılığa çevrilir.
Ən təhlükəli tərəfi odur ki, bu proses sakit və fərq edilmədən baş verir. İnsan özünü tənha hiss etdiyini serial izlədiyi üçün deyil, seriallara sığındığı üçün hiss etdiyini gec anlayır. Ünsiyyət azalır, sosial bacarıqlar zəifləyir, tək qalmaq “normal” görünməyə başlayır.
Seriallar problem deyil. Problem odur ki, onlar həyatı yaşamağın yerini tutanda. Ekran arxasında yaşanan emosiyalar real münasibətləri əvəz edə bilməz. Əsl ünsiyyət hələ də təkliyə qarşı ən təsirli çarədir.
Qısası: seriallar istirahət üçündür, sığınacaq yox. Əgər sığınacağa çevrilibsə, problem serialda deyil, təkliyə necə baxdığımızdadır.
